این پست رو در حالی مینویسم که نمیدونم وقتی نوشتنم تموم بشه، کل متن رو دیلیت میکنم یا نه! بیشتر یه تسویه حساب شخصی با خودمه. و از اونجایی که نوشتن همیشه عجیب بهم کمک میکنه، تصمیم گرفتم بنویسم. بنویسم تا به یاد بیارم ارزش من به اندازه ی تمام دلهایی هست که تونستم شاد کنم یا بار غمی رو از دوششون بردارم. به اندازه ی تمام تلاشی که برای کمک به دیگران کردم. یادم بیاد ارزش من در گروِ حرف دیگران یا برخوردشون نیست و کسی نمیتونه با یه حرف یا برخورد یا هر چیز دیگه ای چیزی از من کم کنه یا چیزی به ارزش و اعتبارم اضافه کنه. نشنیدم عشق دنیایی ای رو که ابدی شده باشه، مگر از دوری. که اونم به احتمال زیاد به دلیل این بوده که طرفین تا آخرشم به هم دیگه نرسیدن تا از توهم دربیان! :دی پس اگه بخوام رو علاقه ی دیگران نسبت به خودم حسابی باز کنم، 2 روز دیگه که طرف از توهم دراومد و من رو دید، منم نیست میشم و تمام ارزش و اعتبارم زیر سوال میره! و وقتی خودم رو خودم حسابی باز نکنم و ارزشی واسه وجودم قائل نباشم، نمیتونم توقع داشته باشم کسی بهم بهایی بده. آدما همون قدر میتونن تو رو دوست داشته باشن، که خودت، خودت رو دوست داری، نه بیشتر. و کات!
+نوشته شده در پنجشنبه 26 دی1387ساعت2:42توسط هستی |
|
