این پست حاصل تراوشات ذهن ( ؟! ) من بعد از یک شب تا سحر سر و کله زدن با فرمول های زیبا و شاعرانه ( !! ) آمار (1) میباشد! پیشاپیش به خاطر بیانِ دلخراش و جمله بندی های بیش از حد شکسته ام شرمندگیِ  من رو بپذیرید!! ( فکر کنم خودِ این جمله حق مطلب رو ادا کرد!! )

مدتیه احساس میکنم تمام باورهام از عشق و دوست داشتن به زیر یه علامت سوال بزرگ رفته! تو تناقضاتی که بین باورهام و واقعیت ها میدیدم، تنها به یه نتیجه ی نسبتا منطقی میشد رسید:
خیلی از ما آدم ها دچار مشکل توهم هستیم! حتی در مورد احساس هامون. و ناخواسته به خودمون و دیگران دروغ میگیم. رو راست نبودن با طرف مقابل یه حرفه، رو راست نبودن با خودمون و احساسمون یه فاجعه! اینکه مدت ها کسی رو دوست داشته باشی و ... بعد یه وقت ببینی خالی شدی از هر احساسی. اون وقت این علامت سوال بزرگه شکل میگیره که: پس چی شد اون همه احساس؟!
تکلیف طرف مقابلم که دیگه مشخصه! میتونه بره یه گوشه بمیره! چون متاسفانه شما تمام این مدت در توهم و تلقین به سر میبردید!!
حرف این عشق های زودگذر که به تقی و توقی نیست و نابود میشن، همینه! مشکل از خودِ عشق نیست! مشکل از ماست که دچار توهم شدیم!

اگه کامنت میذارید، خواهشا با توجه به پست باشه و تک خطی هم نباشه! با تشکر!