ای شب، به پاس صحبت دیرین، خدای را!
با او بگو حکایت شب زنده­داریم
با او بگو چه می­کشم از دردِ اشتیاق
شاید وفا کند، بشتابد به یاریم

ای دل، چنان بنال که آن ماه نازنین
آگه شود ز رنج من و عشق پاک من
با او بگو كه مهر تو از دل نمي­رود

هر چند بسته مرگ کمر بر هلاک من

ای شعر من، بگو که جدایی چه می­کند
کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی
ای چنگ غم، که از تو به جز ناله برنخاست
راهی بزن که ناله از ین بیش­تر کنی!

ای آسمان، به سوز دل من گواه باش
کز دست غم به کوه و بیابان گریختم
داری خبر که شب، همه شب دور از آن نگاه
مانند شمع سوختم و اشک ریختم

ای روشنان عالم بالا، ستاره­ها
رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید
یا جان من ز من بستانید بی­درنگ
یا پا فرانهید و خدا را خبر کنید!

آری، مگر كه او به دل اندازدش که من
زین آه و ناله راه به جایی نمی­برم
جز ناله­های تلخ نریزد ز ساز من
از حال دل اگر سخنی بر لب آورم

آخر اگر پرستش او شد گناه من
عذر گناه من، همه، چشمان مست اوست
تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من
او هستی من است که آینده دست اوست

عمری مرا به مهر و وفا آزموده است
داند من آن نیَم که کنم رو به هر دری
او نیز مایل است به عهدی وفا کند
اما - اگر خدا بدهد - عمر دیگری!

فريدون مشيري